آثار فوکو بر تنش میان (مراقبت از خود) و (مراقبت از دیگران) متمرکز است. مسئله این است که آیا (خود آفرینی شخصی) و (با دیگران بودن) در تضاد با یکدیگر قرار دارند یا می توانند در سازگاری باشند؟ روایت فوکو از مسیحیت و مدرنیته بیانگر تقابل و تعارض میان این دو قلمرو است. اجتماع شبانی مسیحی و جامعه روان شناسی مدرن رویه های فردیت سازی را در فرایند های تمامیت ساز منحل می کنند. اما هارمونی فلسفی در یونان باستان میان (خود) و (دیگری) نوعی همزیستی زیبایی شناختی را ممکن میکند. شاگرد یونانی در رابطه با استادش سقراط در پایان راه به خود آیینی میرسد اما بیمار در مواجهه با روان شناس همواره مطیع منقاد است. جامعه فیلسوف جامعه دوستی و دیالوگ میان انسانهای آزاد و برابر است. در مقابل جامعه روان شناس تحت سیطره چشم های نا متقارن و نا متقابل است. این کتاب داستانی است درباره (مراقبت از خود) و (مراقبت از دیگران) .
0 نظر