بیش و کم اگر هر بنایی را بی هوا نگاه کنی یا در زاویه ای غریب ببینی، آن خانه رخ دیگری می نماید، انگار نگاهی عمیقاً خنده آور به بیننده اش انداخته است؛ ظاهر عمارت هیل شبیه به چهره ای بیدار بود، مراقب و نظارہ گر، با آن پنجره های خالی به سان چشم و تکبری بدخواهانه در گچ بری ابروها. این خانه که از ظاهرش برمیآمد خودش باعث ساخت تکتک خطوط و زوایایش بوده، سر عظیمش را بی نیاز از نوع بشر در آسمان برافراشته بود. خانه ای عاری از مهربانی، گویی هرگز قرار نبوده بنی بشری ساکنش شود که جای مناسبی نه برای آدمیزاد است و نه برای عشق و نه برای امید.
0 نظر